„Rechot” – nie każdy zakuma

Maciek z grupą przyjaciół wyjeżdża z Warszawy do Rogowic. Jedzie tam, aby zająć się domem wuja, który wylądował w szpitalu. To doskonała okazja na porządną domówkę. Tylko młodzi bohaterowie nie przewidzieli, że wiejski klimat może im przynieść coś gorszego od kaca.

Wieś zostaje zaatakowana przez przerośnięte krwiożercze żaby. Nie wszyscy mogą wrócić z tego urlopu. A „Rechot” to książka, którą nie każdy zakuma.

Akcja książki „Rechot” rozgrywa się w niewielkiej wiosce, w której wszyscy dobrze się znają. Przyjeżdża tam grupa nieco rozwydrzonej młodzieży ze stolicy. Pomysłodawcą jest Maciek, który do Rogowic przyjeżdża, żeby odwiedzić wujka, który niedawno trafił do szpitala. Pod jego nieobecność jego domem ma zająć się siostrzeniec. To dobra okazja na to, żeby nieco wyluzować i się zabawić. Jeszcze nikt nie wie o tym, że coś dziwnego zaczyna dziać się w tej małej wsi.

Znikąd pojawiają się zmutowane żaby, które po cichu pozbywają się kolejnych mieszkańców Rogowic. Stwory w końcu trafiają na grupę bohaterów, która musi postarać się przeżyć za wszelką cenę. Nikt nie spodziewał się inwazji przerośniętych płazów i nie każdy zachowa zimną krew…

Łukasz Rzadkowski wpadł na oryginalny pomysł, aby w swojej książce umieścić przerażające stwory, jakimi są żaby. Chyba nikt wcześniej nie wpadł na to, aby zrobić coś takiego. Ta książka to nie jest klasyczny horror. Autor nawiązuje do klasycznych filmów z lat 80. i 90. Dlatego i w jego dziele nie brakuje czarnego humoru. A to dość specyficzna rzecz, bo nie do każdego może trafić. I w tym przypadku nie trafiła do mnie.

Z jednej strony dostajemy tutaj sporo podpowiedzi do tego, co się może stać w książce. Jak choćby to, kto może zginąć jako pierwszy (i nie jest to wcale czarnoskóry!). Nie brakuje tutaj absurdów i słusznie, bo jeżeli mamy walić w czytelnika czarnym humorem, to potrzeba jak najwięcej absurdów. Pod tym względem jest nieźle, ale autor nie ustrzegł się błędów.

Nieco dla mnie rażące jest to, że podczas zagrożenia bohaterowie zapomnieli o tym, że mają ze sobą telefony. Nikt nie wpadł na to, żeby spróbować poinformować policję albo zadzwonić do rodzin. Nie było żadnych problemów z zasięgiem, a można było to rozwiązać jakimś kolejnym absurdem, np. kukiriniarz z brokułem wjechał w nadajnik albo coś w tym stylu. Dodatkowo do końca nie podobała mi się reakcja bohaterów na różnego rodzaje śmierci ludzi z rąk żab. Albo w zasadzie z ich języków.

Zostawiając już na boku te niedociągnięcia, to wspomniałem o tym, że czarny humor jest specyficzny. Nie do każdego trafi twoja linia poczucia humoru. To też nie jest tak, że czepiam się tego. Czytałem już książki mocno absurdalne, w tym takie, które w 100% trafiały w moją nutkę humorystyczną (np. Dreszcz). Tutaj do końca nie zakumałem i po prostu nie złapałem vibe'u z „Rechotem”. Tak jak potrafię zrozumieć, że nie każdemu spodoba się „Dreszcz”, tak mogę zrozumieć, że są osoby, które polubiły „Rechot”. Mnie się on wydał po prostu mocno średni.

Żeby nie było tak, że tylko narzekam. To na pewno interesująca była sama końcówka książki i to, co się stało na końcu. To dość mocno zachęca do tego, aby sięgnąć po następny tom. Czy to zrobię? Jeszcze nie wiem, choć może się domyślasz.

Moja ocena: 4,0/10