W Czarnym Stawie czai się zło. Mieszkańcy o tym wiedzą, ale nikt do końca nie zna faktycznej twarzy złego. Po wielu latach wracają tam Kamil Jura z mamą, których opuścił ojciec. Mają zacząć od nowa w domu surowej babci. Młody chłopak szybko poznaje rówieśników, z którymi łapie szybki kontakt. I poznaje mroczne legendy.
„Czarny Staw” zabiera nas do tytułowej mieściny, którą trudno znaleźć na mapie. Może to przez jej swojski klimat, może przez to, że jest mała, a może to sprawka diabła? Kamil Jura wraz z mamą stają się nowymi mieszkańcami tej małej miejscowości. Dla matki głównego bohatera to powrót po latach do domu rodzinnego. W nim mieszka surowa babcia, która szybko ustala zasady panujące w jej włościach.
Kamil szybko znajduje kontakt z trójką rówieśników, którzy oprowadzają go po Czarnym Stawie. Dzięki nim bohater książki nie tylko poznaje nowe miejsce zamieszkania, ale także legendy o stawie i lesie wokół niego. Mieszka tam samo zło, które jest nienasycone.
Aby odkryć tajemnicę Czarnego Stawu, Kamil będzie musiał także zmierzyć się z sekretami swojej rodziny. Przeszłość pozostawiła wiele wskazówek, które mogą przynieść drogę do rozwiązania.
„Czarny Staw” to powieść skierowana do młodzieży, choć to książka z gatunku literatury grozy. Nie brakuje w niej nieco straszniejszych opisów, jest wyczuwalny w tekście niepokój, a do tego ta cała aura skrywanej wielkiej tajemnicy. Jest to naprawdę bardzo fajnie przemyślana powieść.
Im jestem dłużej od skończenia czytania tej książki, tym mam więcej pozytywnych myśli o niej. Nie jest to wielka literatura grozy, bo jest skierowana do młodszego czytelnika. Jest to autentycznie dobra pozycja, aby młodzież mogła zacząć łapać klimat horroru na papierze. Pod tym względem jest to naprawdę odpowiednia pozycja.
Jest napisana lekko, ma dużo dialogów, nie ma tutaj żadnych „skoków w bok” i zbędnej ściany tekstu. Po prostu siada się do niej i strony lecą błyskawicznie. Bardzo dobrze powiązane są ze sobą wątki samego Czarnego Stawu oraz tajemnicy rodziny głównego bohatera. Autor tutaj wszystko ze sobą elegancko połączył.
Być może przez lekkość powieści, odniosłem wrażenie, że zakończenie i finałowa scena jest nieco przykrótka. Nie chcę zdradzać nic z fabuły, ale nieco za szybko skończyła się ostatnia część książki. To można zanotować pod rubrykę z minusami, ale i tak ostatecznie nie ma wielkiego wpływu na ocenę końcową.
Naprawdę dobrze spędziłem czas przy tej powieści, która była naprawdę dobrze przemyślana. Robert Ziębiński wykonał kawał dobrej roboty, czerpiąc pomysł na swoją książkę z legend. Jest to naprawdę lekka historia, która dla starszego czytelnika może być dobrą pozycją na przełamanie zastoju czytelniczego. W przypadku młodzieży to świetna powieść wprowadzająca w świat grozy w literaturze.
Moja ocena: 7,0/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz